Angel: teleurstellende nieuwe film van François Ozon

Angel, de nieuwe film van François Ozon (Sous le sable, 8 femmes) is sinds deze week in Nederland te zien. Een kitscherig, over-the-top melodrama dat zo zijn momenten heeft, maar je uiteindelijk in verwarring achterlaat. De film hinkt op twee gedachten – het emotioneel turbulente levensverhaal van de fantasievolle schrijfster Angel Deverell (met overgave gespeeld door Romola Garai) wordt in een groot deel van de film zo serieus verteld dat Ozon blijkbaar wel wil dat je er betrokken bij raakt; aan de andere kant zijn er scènes waarin Ozon signalen geeft dat hij het ook weer niet zó serieus bedoelt. Scènes waarin het decor overduidelijk nep is bijvoorbeeld, of waarin de kitsch van het scherm druipt, die je eraan herinneren dat je naar een film van een slimme regisseur zit te kijken, die nadrukkelijk aan oude Hollywoodproducties wil refereren.
Ik wist uiteindelijk niet goed wat ik er mee aan moest en was vooral teleurgesteld, omdat ik Ozon een interessante filmmaker vind.

De Nederlandse kranten zijn ook niet erg te spreken over Angel. Het Parool is met drie sterren nog mild. Citaat:

Ozon bewijst met de romanverfilming Angel dat hij het melodramatische Hollywoodidioom van een halve eeuw geleden uiterlijk uitstekend beheerst. Het probleem zit in de ironische inhoud, die de kijker op afstand houdt.

Recensent Jos van der Burg vergelijkt Angel met Far from Heaven van Todd Haynes, een film die hij (terecht) veel geslaagder vindt. In een interview in Trouw zegt Ozon dat hij die film kent, maar 'm niet goed vond.

Ozon: „De film van Haynes is een kopie, geen modernisering. Haynes had geen moderne kijk op het melodrama van Douglas Sirk. Sirks melodrama was in politiek opzicht veel sterker. ’Far From Heaven’ was me niet duister genoeg, te mooi, geen seks, hyperromantisch. Mijn doel met ’Angel’ was een ouderwets kostuumdrama maar dan zo gemoderniseerd dat het de toeschouwer van nu toch boeit.”

Ook legt hij uit wat zijn bedoeling was met Angel:

Ozon: „Ik wilde de filmconventies van de jaren veertig en vijftig gebruiken om te zien of ze nog steeds werken voor een modern publiek. Ik hield altijd erg van die films; juist ook van het artificiële ervan. Maar die conventies zorgen nu automatisch ook voor distantie en ironie. Ik vind het belangrijk dat je bij een film kunt blijven nadenken, dat je niet helemaal in de film opgaat, dat maakt een film interessanter. Dat je met je zelf in beraad blijft: waar ben ik? Wat doe ik? Ik zocht de esthetische afstand die je ook in het theater hebt.”

NRC heeft eveneens een interview met Ozon, naast een vrij negatieve recensie van Rosan Hollak, die Angel omschrijft als 'een zoetzuur snoepje waar je een beetje misselijk van wordt'.

Uiteindelijk is Angel een zeepbel. Prachtig om naar te kijken zolang het glanzend en glinsterend door de lucht drijft, maar vergeten zodra het sop uit elkaar spat. Het verwarrende is echter dat het Ozon juist om die postmoderne luchtigheid te doen is. Is deze film zo ironisch dat het verhaal in feite niet meer te bekritiseren valt? Nee. Als filmmaker kan je ook voorbij de ironie grijpen.

Angel is leuk, onderhoudend maar het verhaal eindigt zoals iedere kasteelroman eindigt: met een zucht. En dus sla je gewoon het boek dicht en begint met een opgeruimd hart aan de volgende uit de reeks.

De Volkskrant geeft twee sterren, in een recensie van Jan Pieter Ekker:

Een verloren kind, oorlog, overspel, zelfmoord – alles passeert de revue, maar het kitscherige melodrama wordt nooit meeslepend of ontroerend.

En ook De Telegraaf (Marco Weijers) werd niet vrolijk van Angel.

Voor een satire bevat 'Angel' te weinig humor, voor een drama blijft deze rolprent te afstandelijk. De acteurs, met name Romola Garai, weten klaarblijkelijk ook niet wat ze ermee aan moeten. En dat is duidelijk te zien.

Bekijk de trailer van Angel:

Lees ook:Ook nieuwe Ozon in competitie Berlijn
Lees ook:Tv-tip: Sous le sable (François Ozon, 2000)
Lees ook:Trailer: I’m Not There
Lees ook:Tv-tip: Swimming Pool (François Ozon, 2003)
Lees ook:LAFF: And the winner is…

Heb jij Arthouse.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!