Categorie: "Recensies"

Inland Empire verenigt beste en slechtste van David Lynch

Heel wat Nederlandse recensenten vonden David Lynch' nieuwe film Inland Empire matig tot slecht (zoals die van Veronica Magazine, die van klare taal houdt: '(Lynch) moet zich bescheuren bij de gedachte dat er mensen zullen zijn die na afloop van de film ernstig knikkend serieuze gesprekken voeren over deze hoop bullshit'). Anderen vinden Inland Empire een meesterwerk – zoals Ronald Ockhuysen in de Volkskrant: 'Het is typerend voor de duivelskunstenaar Lynch dat juist de keuze voor de nieuwste filmtechniek een pleidooi voor pure cinema heeft opgeleverd. Een even betoverend als woest pleidooi.'
En ik? Diplomatiek als (bijna) altijd, zit ik er tussenin. Dat komt doordat voor mij in Inland Empire de beste en de slechtste kanten van David Lynch samenkomen.

Angel: teleurstellende nieuwe film van François Ozon

Angel, de nieuwe film van François Ozon (Sous le sable, 8 femmes) is sinds deze week in Nederland te zien. Een kitscherig, over-the-top melodrama dat zo zijn momenten heeft, maar je uiteindelijk in verwarring achterlaat. De film hinkt op twee gedachten – het emotioneel turbulente levensverhaal van de fantasievolle schrijfster Angel Deverell (met overgave gespeeld door Romola Garai) wordt in een groot deel van de film zo serieus verteld dat Ozon blijkbaar wel wil dat je er betrokken bij raakt; aan de andere kant zijn er scènes waarin Ozon signalen geeft dat hij het ook weer niet zó serieus bedoelt. Scènes waarin het decor overduidelijk nep is bijvoorbeeld, of waarin de kitsch van het scherm druipt, die je eraan herinneren dat je naar een film van een slimme regisseur zit te kijken, die nadrukkelijk aan oude Hollywoodproducties wil refereren.
Ik wist uiteindelijk niet goed wat ik er mee aan moest en was vooral teleurgesteld, omdat ik Ozon een interessante filmmaker vind.

Mening recensenten doet er niet erg toe

De Volkskrant bericht vandaag over een onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen, over het effect van recensies op het succes van films. Waarbij een onderscheid werd gemaakt tussen mainstream- en arthousefilms. Citaat uit het bericht:

De uitkomst is verrassend: bij mainstreamfilms is geen directe invloed van recensies op lezers zichtbaar. Bezoekers van arthousefilms laten zich wel leiden door een recensie. Maar hun keuze heeft nauwelijks te maken met de mening van de recensent. De invloed wordt bepaald door de grootte van de recensie, of er al of niet een afbeelding bij is geplaatst, en door het aantal recensies dat over een film is verschenen.

Een minder opzienbarende conclusie is dat De Telegraaf en AD grotere recensies over mainstreamfilms plaatsen dan over arthousefilms, terwijl dat bij de Volkskrant andersom is. NRC Handelsblad en Trouw maken in dat opzicht geen duidelijk onderscheid.

Das Leben der Anderen ist für uns

Mooie recensie van Das Leben der Anderen in The New Yorker door de vaak jaloersmakend goed schrijvende Anthony Lane. Een paar citaten:

It marks the début of the German director Florian Henckel von Donnersmarck, of whom we have every right to be  jealous. First, he is a stripling of thirty-three. Second, his name makes him sound like a lover with a duelling scar on his cheekbone in a nineteenth-century novel. And third, being German, he has an overwhelming subject: the postwar sundering of his country.

De kloof tussen recensent en filmbezoeker

De recensies van de Duitse film Eden, vanaf deze week in Nederland te zien, zijn een mooi voorbeeld van een merkwaardig verschijnsel. Namelijk: de grote kloof tussen de filmrecensent en het filmkijkend publiek. Eden won eerder dit jaar op het filmfestival van Rotterdam de publieksprijs. Wat wil zeggen dat de bezoekers deze film gemiddeld een hogere waardering gaven dan, om maar wat te noemen, Me and You and Everyone We Know, Tsotsi, Into Great Silence en Dam Street. Maar de recensenten zijn het deze week roerend eens over Eden: een film van niks. Twee sterren, meer niet.