De Gamma-generatie komt eraan

Lezenswaardig stuk in de nieuwe Filmkrant over de ‘Invasie van de Gamma-generatie’. Bijna een kwart van de lange speelfilms die op het Nederlands Film Festival te zien zijn, blijkt gemaakt door doe-het-zelvers, zonder steun van het Filmfonds, vaak in eigen beheer uitgebracht. ‘Door schade en schande word je wijs,’ zegt doe-het-zelver Ramon Etman (Horizonica). ‘Het eerste special effects-team liep voor geen meter. Ze kwamen met echte levers en darmen uit het abattoir; die stonden wéken weg te rotten. We kregen frambozenvla in plaats van goed uitziend bloed.’ Veel aspecten van het filmvak leerde hij al doende. ‘Mensen zeiden al snel dat ik mijn script moest afmaken, terwijl ik dacht dat ik er al lang was. Maar er moesten bijvoorbeeld nog dialogen in.’

Van Warmerdam vs Verhoeven: 6-4

Na de gepeperde kritiek van Alex van Warmerdam op Zwartboek van Paul Verhoeven (‘een echte kutfilm, gemaakt door twee vieze ouwe mannen’) kan de uitreiking van de Gouden Kalveren op het Nederlands Film Festival a.s. vrijdag leuk worden, nu beide mannen genomineerd zijn voor beste regie. Hun films zijn ook genomineerd voor het Gouden Kalf voor beste lange speelfilm. Van Warmerdams Ober is met zes nominaties de grote favoriet, Zwartboek kreeg er slechts vier – net als Nachtrit, Ik Omhels Je Met 1000 Armen en Bolletjes Blues.

Melody Klaver als ‘eigentijdse Mona Lisa’


De Skrien Afficheprijs is gewonnen door de poster voor Diep, ontworpen door Brat Ljatifi. De jury vond het de meest intrigerende en kwalitatief sterkste filmposter van het afgelopen jaar. Dat werd gisteravond bekendgemaakt tijdens het Nederlands Film Festival.

‘Het prachtige portret van hoofdrolspeelster Melody Klaver zuigt als een eigentijdse Mona Lisa de aandacht van de kijker’, aldus de jury. ‘De onscherpte in het beeld creëert diepte en illustreert daarmee de titel van de film.’

Zie ook:
-Welke is het mooist?

 

De strubbelingen van Amerikaanse independent filmmakers

Het is er niet makkelijker op geworden voor onafhankelijke Amerikaanse filmmakers, is te lezen in een artikel in de New York Times. De regisseurs die eind jaren tachtig, begin jaren negentig successen vierden met eigenzinnige films, mensen als Hal Hartley (Simple Men), John Sayles (Baby It’s You, The Brother from Another Planet), Todd Solondz (Happiness), Todd Haynes (Far from Heaven) en Mary Harron (I Shot Andy Warhol) hebben de grootste moeite geld bij elkaar te krijgen voor hun nieuwe films en moeten er ander werk naast doen om de huur te kunnen betalen. Eén van de treurigste voorbeelden is Jon Jost (All the Vermeers in New York), die op zijn 63e huis noch haard bezit en nauwelijks enig inkomen geniet. ‘Ik kan niet beweren dat ik er gelukkig mee ben dat ik na veertig jaar in het vak er nog niet mijn brood mee kan verdienen. Ik ben niet onafhankelijk rijk, ik ben onafhankelijk arm.’

Pierrots, gillende actrices, verkrachtingen

‘De bombastische duisternis van Last Performance vol obscure soundscapes, geschminkte pierrots, gillende actrices, verkrachtingen en het DIY-karakter van Brienen zijn misschien wel te abstract voor Nederland,’ schrijft 3voor12 over de film Last Performance van Edwin Brienen, die deze week te zien is op het Nederlands Film Festival. Te abstract voor Nederland? Zouden ze in het buitenland dan meer houden van geschminkte pierrots, gillende actrices en verkrachtingen? Lijkt mij sterk.

Van Warmerdam: Paul Verhoeven kan er niets van

'Zwartboek is een echte kutfilm, gemaakt door twee vieze oude mannen. Verhoeven kan helemaal niet filmen.' Aldus Alex van Warmerdam, afgelopen weekeinde in Utrecht te gast bij Matthijs van Nieuwkerks talkshow tijdens het Nederlands Film Festival. De Volkskrant bericht vandaag hoe Van Warmerdam van leer trok tegen Paul Verhoeven (foto) toen Van Nieuwkerk hem vroeg naar zijn mening over Verhoevens film Zwartboek. Volgens Van Warmerdam deugt Zwartboek – net als Van Warmerdams Ober in de running voor het Gouden Kalf voor beste film – van geen kant. 'Die nazi's hebben veel te ruime pakken. Je kan veel zeggen van de nazi's, maar die uniformen zaten perfect.' En over de scène waarin vijftig rijke joden proberen te vluchten: 'In bontjassen en beladen met juwelen stappen ze op een dekschuit. In 1944! Ze eten zelfs gemberkoekjes, alsof het een Henri Dunant-uitstapje is. Komt er een Duitse patrouilleboot aan en die maait ze allemaal neer. Nou, ik zou zeggen: ze vroegen erom. Het is allemaal volstrekt ongeloofwaardig. Terwijl de film pretendeert het ware verhaal van de Tweede Wereldoorlog te vertellen.' Lees verder om het betreffende fragment uit de talkshow te bekijken.

Zie ook:
- Van Warmerdam vs Verhoeven: 6-4

De wraak van een dame

Hoe zoet smaakt wraak? Met die vraag heeft de Koreaanse regisseur Park Chan-wook zich beziggehouden in drie films, die samen zijn ‘wraak-trilogie’ vormen: Sympathy for Mr Vengeance, Oldboy en Sympathy for Lady Vengeance. Die laatste film is sinds deze week op import op dvd verkrijgbaar. Eind van het jaar wordt hij ook in Nederland uitgebracht, door A-Film. De drie films zijn dan ook samen in één box te koop. Net als de andere twee delen, is Sympathy for Lady Vengeance prachtig én gruwelijk. Erg prachtig, erg gruwelijk.

San Sebastian: Iraanse en Franse film delen prijs beste film

Zoveel filmfestivals, zoveel prijzen. Het festival van San Sebastian maakte vandaag zijn prijswinnaars bekend. De enige Nederlandse kanshebber, Heddy Honigmann met Forever, viel niet in de prijzen. De jury, onder voorzitterschap van Jeanne Moreau, kende twee films de prijs voor beste film toe: de Iraanse film Niwemang (Half Moon) van Bahman Ghobadi, bekend van Turtles Can Fly; en het Franse Mon fils a moi van Martial Fougeron. Tom DiCillo (bekend van Living in Oblivion) won de prijs voor beste regisseur en de juryprijs voor beste scenario, voor zijn film Delirious, waarin Steve Buscemi (zie foto) de hoofdrol speelt. De speciale juryprijs ging naar Carlos Sorin, voor El Camino de San Diego. De publieksprijs van het festival ging naar de Amerikaanse komedie Little Miss Sunshine, die vanaf eind oktober ook in Nederland te zien is. In de top 250 van iMDb staat Little Miss Sunshine nu op de 205e plek, met een gemiddelde waardering van 8,2.

Godard ontmoet Woody Allen

Meetin’ WA, mooie video van Jean-Luc Godard uit 1986 waarin hij een gesprek voert met Woody Allen, is hier te bekijken. Allen over het maken van films: ‘Het is altijd een worsteling. Maar ik worstel liever met film dan met andere dingen.’

Tarantino met soul

Vanavond is op Net 5 (22.25 uur) de film die stiekem misschien wel Quentin Tarantino’s beste is: Jackie Brown. Het verschil met zijn andere films is dat Jackie Brown niet alleen geestig, slim, knap geconstrueerd etc. is, maar ook nog een warm kloppend hart heeft. Dat komt deels door de chemie tussen hoofdrolspelers Pam Grier en Robert Forster, maar ook door de sfeer die Tarantino weet op te roepen met soulmuziek van Bobby Womack – Across 110th Street, in de prachtige openingsscène – en The Delfonics (Didn’t I Blow Your Mind This Time?). Die kleurt de herinnering aan de film aangenaam donkerbruin.